جايگاه بهداشت و پاكيزگي در فرهنگ ايراني و اسلامي چنان برجسته و آشكار است كه ضرورتي به بيان اهميت ساخت حمام وجايگاه آن در معماري اسلامي ايران ديده نمي شود ( با توجه به اين  نكته كه حمام‌هاي سنتي علاوه بر نقش اصلي‌شان در بهداشت و پاكيزگي، محل انجام آيين‌ها، سنت‌ها و رسومات زيادي نيز بوده اند). بهداشت و پاكيزگي ريشه در اعتقادات ايرانيان زرتشتي داشته كه با گرويدن به دين مبين اسلام جايگاه آن رفيع‌تر شده و بيشتر مورد تأكيد قرار گرفته است. با اين مقدمه بايد گفت سابقه حمام به گذشته‌هاي بسيار دور برمي‌گردد اما متأسفانه تا كنون تنها تعداد اندكي حمام در حفاري‌هاي كاخ‌هاي هخامنشي، اشكاني و ساساني كشف شده و آثاري مبني بر وجود حمام هاي عمومي در قبل از اسلام به دست نيامده است. از جمله آثار مكشوفه، حمامي است كه در تخت‌ جمشيد به دست آمده است. اين حمام از دو بخش داخلي و خارجي تشكيل مي‌شده كه توسط پله‌اي از يكديگر متمايز مي‌شد.  بخش داخلي محوطه كوچكي به ابعاد 75/1×25/2 متر است كه در ميانه آن چاه حمام با سرپوشي از آجر مشبك به ابعاد 55×55 سانتيمتر قرارداشت. فاضلاب حمام از اين دريچه وارد چاه مي‌شد. از دوره اشكاني بقاياي حمامي در كاخ آشور (واقع در بين‌النهرين شمالي) و از دوره ساساني نيز بقايايي در تخت سليمان،‌ به دست آمده است[1].