الف) افزايش بهره وري آب

»   افزايش ارزش افزوده به ازاي هر واحد مصرفي آب.

»   افزايش كارايي و كاهش تلفات در كليه مراحل زنجيره استحصال تا مصرف.

»   همزماني و هماهنگي در اجراي طرح هاي ذخيره سازي و تأمين آب با طرح هاي شبكه هاي آبياري و زهكشي، آبرساني به شهرها و صنايع و طرح هاي مكمل آب.

»   اصلاح، تجهيز، نوسازي و يكپارچه سازي اراضي كشاورزي با اولويت اراضي پايين دست سدهاي ساخته شده و در دست ساخت.

»   بهبود مديريت مصرف آب كشاورزي.

»   تحويل حجمي آب بر اساس سند ملي آب و توجه ويژه به الگوي زماني بهينه مصرف (به ويژه در آبياري) در بهره برداري از تأسيسات آبي و طرح هاي تأمين آب.

»   امكان سنجي آبياري تكميلي براي كشت ديم.

»   تعيين و كاربرد الگوي مصرف بر اساس رعايت مصرف «مطلوب و ضرور» با توجه به شرايط جغرافيايي و آب و هوا.

 بازچرخاني و استفاده از منابع آب غير متعارف (وضع مقررات لازم و فراهم نمودن زمينه هاي فني و عملي استفاده مجدد از آب).

»   ايجاد سامانه هاي نوين تأمين و توزيع آب شرب (نظير سيستم هاي دوگانه و آب بسته بندي در مناطق فاقد آب با كيفيت بالا).

»   افزايش سهم بخش صنعت از كل مصرف آب براي تأمين نيازهاي توسعه صنعتي كشور.

»   اولويت بخشي به اعمال روش هاي فراگير مديريت تقاضا و مصرف آب نسبت به مديريت تأمين آب در تخصيص منابع مالي.

»   اعمال مديريت توأمان عرضه و تقاضا و هماهنگي در مديريت تأمين و مصرف آب.

»   مهار و كنترل منابع آب حوضه هاي مرزي و مشترك.

ب) حفاظت و پايداري كمي و كيفي منابع آب

»   تعادل بخشي آبخوان هاي با بيلان منفي و كيفيت نامناسب.

»   ايجاد تعادل بين تغذيه و برداشت از طريق تمهيدات غير سازه اي و سازه اي.

»   انتخاب الگوي مناسب توسعه در مناطق با محدوديت آب نظير توسعه صنعت محور، صنايع با نياز آبي كم، خدمات و كشت گلخانه اي واجد ارزش اقتصادي بالا.

»   افزايش منابع در دسترس براي ترميم منابع آبي از طريق استفاده تلفيقي از آب هاي سطحي و زيرزميني، مهار آب هاي خروجي از كشور با اولويت استفاده از منابع آب هاي مشترك، تغذيه مصنوعي، پخش سيلاب، سدهاي زيرزميني و بكارگيري روش هاي نوين استحصال آب.

»   اولويت در اجراي برنامه هاي آبخيزداري در سدهاي موجود و در دست ساخت به منظور جلوگيري از فرسايش و رسوب گذاري و حفظ پوشش گياهي و كاهش سيلاب.

»   كاهش آلاينده هاي شيميايي در محيط هاي كشاورزي از طريق بكارگيري فن آوري هاي جديد از قبيل عمليات به زراعي و بيولوژيكي.

»   الزام مجتمع هاي كشت و صنعت به كاهش آلاينده ها در پساب هاي كشاورزي.

»   گسترش پوشش شبكه فاضلاب شهري و روستائي و متناسب نمودن ايجاد تأسيسات تصفيه فاضلاب جهت استفاده از پساب تصفيه شده.

»   تخصيص پساب تصفيه شده به سرمايه گذار تصفيه كننده فاضلاب (با در نظر گرفتن حق خريد توسط دولت به قيمت كارشناسي در دشت هاي ممنوعه).

»   افزايش ضريب ايمني منابع آب و تأسيسات در دست بهر ه برداري تأمين آب شرب با اولويت حريم چاه هاي آب شرب و مناطق آسيب پذير منابع آب سطحي براي مصون سازي تأسيسات از خطر ورود آلودگي سريع.

»   تعيين بستر و حريم، آزادسازي و حفاظت رودخانه ها و سواحل و مسيل هاي كشور.

ج) اصلاح ساختار اقتصاد آب

»   تعيين ارزش و هزينه كامل آب در هر يك از حوضه هاي آبريز.

»   قيمت گذاري آب به گونه اي كه همگام با اصلاح ساختار اقتصادي كشور، متوسط قيمت به سمت هزينه نهايي بلند مدت ميل نمايد.

»   ايجاد نظام تخصيص براي مصارف الزامي (شامل: مصارف پايه شرب، امنيت غذايي و پايه محيط زيست).

»   تخصيص آب به ساير مصارف در هر يك از حوضه هاي آبريز فرعي در قالب ساز و كارهاي اقتصادي (بازار رقابتي).

»   تشكيل بازار آب در جهت تقويت ارزش اقتصادي، تخصيص بهينه و تثبيت حقوق آب.

»   تنوع بخشي در ضوابط و روش هاي جلب سرمايه هاي بخش خصوصي و مشاركت بهره برداران آب در تأمين منابع مالي، ساخت و بهره برداري از طرح هاي عمراني آب و كشاورزي.

د) گسترش آگاهي عمومي و توسعه و فن آوري تحقيقات

»   گسترش آگاهي عمومي و توسعه فن آوري و تحقيقات با ويژگي هاي: كاربردي، بوم سازگار، مقرون به صرفه و مبتني بر نيازهاي فعلي و آتي.

»   ظرفيت سازي و تربيت نيروي انساني (و به هنگام سازي دانش و ارتقاء مهارت آنان).

»   دستيابي به روش ها و فن آوري نوين جهاني (انتقال فن آوري و دانش فني به كشور) و همگام سازي با روند سريع پيشرفت هاي جهاني.

»   انجام تحقيقات كاربردي در زمينه هاي مرتبط.